Reisverslag: Hyundai Ioniq 9 houdt niet van Engelse drop, wel van touringcars

Met een grote elektrische SUV naar Zuid-Frankrijk rijden klinkt tegenwoordig bijna vanzelfsprekend. Geen probleem. Vooral als je het de reeds ervaren elektrische autorijder vraagt. Een brandstofautomobilist denkt daar overigens niet zo gemakkelijk over. Toch hangt er rondom zo’n reis nog altijd een zweem van avontuur. Zeker wanneer je vertrekt met een auto die groter is dan de gemiddelde Nederlandse woonkamer, voorzien van dakdragers en fietsen op het dak. De Hyundai Ioniq 9 bleek tijdens onze vakantie niet alleen een comfortabele kilometervreter, maar ook een auto met een verrassend eigen karakter. Een karakter waarin luxe en praktische slimheid hand in hand gaan met kleine eigenaardigheden. Zoals een uitgesproken hekel aan Engelse drop. 

De eerste confrontatie kwam al voordat we goed en wel Nederland uit waren. De Hyundai Ioniq 9 is namelijk groot. Niet een beetje groot, maar écht groot. Breed, lang én hoog. Voeg daar dakdragers met fietsen aan toe en ineens verandert iedere brug waar je onder door moet in een spannend moment. Tijd om Google in te schakelen, die aangeeft dat de maximale Europese hoogte van een vrachtwagen 4 meter is. Vooraf hadden we de 9 + fietsen al opgemeten en kwamen we uit op totaal 2,7 meter waarvan de Ioniq 9 voor 1,79 meter verantwoordelijk is. Onze zorgen waren dus ongegrond. Naar onze campingbestemming konden we dus met een gerust hart onder alle bruggen door.

Totdat je op de plaats van bestemming komt. Veel Franse parkeerplaatsen houden niet van wildkampeerders. Deze worden geweerd door een balk op twee meter hoogte te plaatsen. Daarmee houd je ook caravans en hoge bestelbussen tegen. Of Hyundai Ioniq 9’s met dakdragers. Alhoewel het in theorie geen probleem zou moeten zijn om er toch onder door te rijden, blijkt dat die 2 meter met een Franse slag gemeten is. De ene balk is iets lager dan de andere. Inclusief dakdragers past het niet altijd. Uiteraard hadden we ook de dakdragers kunnen demonteren, maar we zijn immers op vakantie, dus hebben we niet gekozen voor die extra ‘inspanning’.

De reis naar Zuid-Frankrijk is inmiddels ook een test voor het Europese laadnetwerk. Een test voor de AFIR-wetgeving kun je het ook noemen. Gelukkig profiteert de Hyundai Ioniq 9 van 800 volttechniek, waardoor snelladen in theorie bijzonder snel gaat. In de praktijk bleek vooral dat de auto moeiteloos lange afstanden aankan. Het plannen van laadstops voelde zelden als een verplicht nummer. Eerder als een natuurlijk rustmoment waarbij iedereen even kon eten, drinken of benen strekken. Om de twee soms drie uur even de benen strekken en uiteraard tegelijkertijd opladen, zijn goede afstanden die je dan aflegt. Het is een ABC (Always Be Charging) waarbij parkeren altijd opladen is (parking is charging). Van tevoren hadden we online met ABRP de reis gepland en we kwamen dan uit op 4 x 20 minuten opladen, maar in de praktijk stonden we óf langer óf vaker. Gewoon omdat het vakantie is.

Toch blijft het fascinerend hoe ondoorzichtig laadprestaties soms zijn. Bij meerdere 400 kW-snelladers probeerden we te achterhalen hoeveel vermogen de Ioniq 9 nu daadwerkelijk binnenhaalde. De laadpalen communiceerden enthousiast over theoretische maxima, maar de werkelijke cijfers bleven opvallend vaag.

Soms schoot het laadvermogen indrukwekkend omhoog naar 240 kW, waarna het weer onverwacht terugzakte. Dat lag niet altijd aan de auto. Ook temperatuur en hoe vol de accu is speelden uiteraard mee. Wat wel hielp, was het handmatig voorverwarmen van de accu. Dat deden we regelmatig omdat we de voorkeur gaven aan Android Auto op onze Samsung-telefoon ten opzichte van het Hyundai navigatie systeem die op de achtergrond wel meedraaide. Vanwege ons werk bij EV Update rijden we in veel verschillende auto’s en geven we soms de voorkeur aan herkenbaarheid in de vorm van Google Maps, die mijn vrouw ook fijn vindt als zij het stuur overneemt. Het is dus echt een persoonlijke voorkeur, want het Hyundai navigatiesysteem werkte ook goed en verwarmt de accu automatisch op voor het snelladen. Nu moesten wij dat vaak zelf doen. Ideaal dat de 9 deze voorziening heeft.

In de praktijk scheelt het gewoon minuten wachten langs de Route du Soleil en het geeft je meer flexibiliteit qua navigeren met laadstops inplannen.

Doordat de Ioniq 9 met maximaal 240/250 kW kan snelladen (Hyundai geeft alleen de laadtijd bij een 350 kW snellader aan) is het wel zaak om te kiezen voor een snellader die dat snellaadvermogen minimaal kunnen geven. Al heb je dan nog steeds niet altijd een garantie dat snelladen snel gaat. Één keer was de accu behoorlijk leeg en was de accu goed opgewarmd en kwamen we niet boven de 83 kW uit. Een andere keer werden we er door de laadpaal na de laadsessie op gewezen dat we de accu niet voorverwarmd hadden. Toen de accu bijna vol was behaalde hij de maximale snellaadsnelheid. Zo wordt de EV-rijder opgevoed 😉.

De verrassende aerodynamica van touringcars

Tijdens lange stukken over de Franse snelwegen ontdekten we nog iets opvallends aan de Hyundai Ioniq 9: hij houdt van touringcars.

Niet letterlijk natuurlijk, maar wel aerodynamisch.

Wie rustig achter een grote touringcar blijft rijden, ziet het energieverbruik namelijk behoorlijk dalen. De enorme Hyundai profiteert zichtbaar van de luchtstroom achter zo’n rijdend flatgebouw-op-wielen. Normaal realiseerden we een verbruik, inclusief dakfietsen, van 26 kWh per 100 km. Achter de touringcar realiseerden we ineens 18,7 kWh elke 100 km. Wellicht dat daar een niet merkbare daling van het wegdek in zat, maar dan nog. We waren onder de indruk!

Het verschil achter een grote touringcar was dus groter dan verwacht. Wel is je maximale snelheid dan ongeveer 110 km/u, terwijl je óók overdag over de Route du Soleil met 130 km/u mag rijden. Met fietsen op het dak bleek iedere vorm van aerodynamische hulp welkom bij snelwegsnelheden. Automatisch reed ik (zonder touringcar voor me) niet harder dan 120 km/u met de fietsen op het dak.

Want hoewel de dakdragers praktisch waren, hadden ze ook een duidelijke impact op het verbruik. Met fietsen op het dak steeg het energieverbruik met ongeveer vijftien procent. Daarmee lever je dus ook direct actieradius in. Al is 15% op een Hyundai Ioniq 9 Long Range met een praktijkactieradius van ruim 400 km bij licht zomerse temperaturen en snelwegsnelheden zeer goed te overzien. Er had nóg wel een fiets op het dak mogen staan.

Elke keer kwam onze dorst of onze 'behoefte' eerder ter sprake dan dat we zouden moeten opladen. Dus wat nu range anxiety? WC-anxiety! Is de wc wel schoon genoeg… Langs de, betaalde, Route du Soleil in ieder geval wel én ook nog eens gratis!

Het blijft wel gewoon altijd zaak om een goed gevoel bij je elektrische auto te krijgen. Oftewel, wat is de ideale snelwegsnelheid als je tussen twee (laad)stops rijdt. En hoe lang stop je dan meestal? Bij ons is de wachttijd altijd langer dan gepland, dus is de EV altijd voller dan vooraf verwacht. Wel hadden we het op de terugweg één keer dat er twee auto’s voor ons stonden bij een Fastned station. Deze stations zijn altijd al extra populair vanwege hun goede voorzieningen en laders. Als je dat dan combineert met een laatste vakantiedag waarbij veel Nederlanders terugreizen, dan is het soms druk. Achter ons stonden al snel zes andere auto’s te wachten. We hadden dus nog geluk. Het is overigens jaren geleden dat we zo’n drukte ervaren hebben. Bij de benzinestations in Luxemburg is dit trouwens wel gebruikelijk tijdens de zomervakantie.

Wat uiteindelijk het meeste indruk maakte, was hoe ontspannen de reis verliep. Een rit naar Zuid-Frankrijk is normaal gesproken een uitputtingsslag waarbij vooral de laatste honderden kilometers zwaar worden. In de Hyundai Ioniq 9 gebeurde dat opvallend weinig.

De combinatie van stilte, veul ruimte en comfortabele stoelen maakt lange afstanden simpelweg minder vermoeiend. Bovendien dwingt de grote actieradius je niet tot regelmatige laadpauzes. Onze persoonlijke pauzes waren eerder gewenst dan waar de 9 om vroeg. Het opladen duurt ook maar 3 minuten. Nou ja, de stekker insteken en met laadpas autoriseren. Daarna kun je al weglopen voor een koffie, toiletbezoek of sigaret (niet bij mij overigens). Hyundai geeft zelf aan dat bij een warme accu en geschikte laadpaal het slechts 15 minuten duurt om 300 kilometer actieradius toe te voegen. Regelmatig waren de stops langer dan een kwartier en hoefden we eigenlijk ook geen 300 kilometer extra te hebben. Eigenlijk was het alleen in België dat ik de passagier aan het werk zette om een juiste laadpaal te vinden.

Iedere auto heeft zijn eigenaardigheden. Bij de Hyundai Ioniq 9 ontdekten we die ergens halverwege Frankrijk. De stoelventilatie bleek namelijk totaal niet bestand tegen Engelse drop.

Tijdens een van de vele snackmomenten belandde enkele kleine blauwe en roze bolletjes van de bekende anijsspikkels uit de zak Engelse drop niet in de mond, maar op de stoelbekleding van de voorstoelen. Geen probleem, dachten we. Die eten we later wel op.

Alleen lukte dat opeten niet meer. Die zaten precies in de gaatjes van de luchtventilatie. De kleine suikerbolletjes hadden namelijk besloten zich daar permanent te nestelen. Het gevolg: kleurrijke stipjes verspreid over de stoel alsof Hyundai plots een bijzonder designpakket had uitgebracht.

Zelfs na meerdere pogingen om met de stoelventilatie de bolletjes eruit te blazen, kwamen we tot de conclusie dat dat niet mogelijk was. Met de nagels eruit punniken lukte ook niet. Enkel de stofzuiger ter hand nemen toen we weer in Nederland waren bracht soelaas. Gelukkig waren ze niet van chocolade en heeft Hyundai Nederland later geen bolletje meer ontdekt.

Tsja, Engelse drop eten in Frankrijk is misschien ook karma over jezelf afroepen…

Eenmaal onderweg veranderde de Ioniq 9 in een rijdende woonkamer. De auto voelt ruim op een manier die je normaal alleen in Amerikaanse SUV’s tegenkomt. Zelfs met drie zitrijen blijft er een zee aan ruimte over.

De middelste en achterste zitrij waren tijdens deze reis maar half bezet, waardoor de kinderen zich konden verspreiden alsof ze in businessclass zaten. Dat bleek geen overbodige luxe tijdens de lange etappes richting Zuid-Frankrijk. Elke zitplek was voorzien van een 100W USB-C aansluiting, bekerhouders en de tweede zitrij was in ons geval zelfs verwarmbaar. Niet gebruikt op deze trip, maar toch.  

Opvallend genoeg waren er nauwelijks klachten vanaf de achterbank. Geen eindeloze discussies over beenruimte, geen strijd om armleuningen en vooral: geen wagenziekte. De kinderen vonden de Ioniq 9 opvallend heel comfi rijden. Dat heeft waarschijnlijk te maken met de rustige afstemming van het onderstel en de stille cabine. Wel maakten de fietsen op het dak meer geluid dan gewenst, maar met één druk op de knop verdween het. Die knop was de bediening van het blinderingsscherm dat netjes voor het panoramadak schuift. Het houdt dan niet alleen de zon, maar ook het geluid tegen. Hyundai heeft zelfs RANC geïnstalleerd. Road Noise Active Noise Control is te herkennen aan de ‘knopen’ bij de make-up spiegels tegen het plafond. Ze schijnen 3 dB te schelen. Dat nemen we graag van Hyundai aan. Stil is het interieur wel.

Ook de enorme deuren maakten indruk. Ze openen bijna negentig graden, waardoor instappen én inladen op een volle parkeerplaats ineens een stuk eenvoudiger wordt. Bovendien zijn de portieren voorzien van gigantische opbergvakken waar met gemak flessen, snacks, kabels en speelgoed in verdwijnen.

Toch ontbreekt er één detail dat je in deze klasse eigenlijk wel verwacht: softclose-deuren. Bij een auto die verder zo nadrukkelijk luxe uitstraalt, voelt het vreemd dat je de deuren soms nét wat steviger dicht moet gooien. Niet omdat die grote portieren behoorlijk zwaar zijn, maar opererend in deze klasse moet je soms standaard dat beetje extra geven.

Om ons hoofd en blikjes koel te houden nemen we altijd een koelbox mee. Onze vorige koelbox was er één van Honda die mijn vader 30 jaar geleden bij zijn leaseauto kreeg en niet hoefde in te leveren. Accessoires schrijf je binnen een leasecontract namelijk (vaak) 100% af. Deze oude koelbox werkte op thermo-elektrische techniek. Dit koelt tot ongeveer 20 graden onder de omgevingstemperatuur. Na een aantal Zuid-Frankrijk/Spanje vakanties merkte we al dat dat niet ideaal was. In de volle zon kwam hij niet onder de 15 graden. Dat merk koelbox van Honda  werd overgenomen door dé grootste koelbox leverancier Dometic. Én omdat Dometic veel producten levert voor de caravanbranche was de keuze snel gemaakt. 

De keuze viel op een compressor koelbox. Deze heeft namelijk de beste techniek in huis voor alle weersomstandigheden, en in dit geval bedoelen we niet alleen de temperatuur. Al kan de Dometic CFX5 zelfs tot -22 graden vriezen. De kleinste variant, de CFX 25 is groot genoeg voor ons. We gebruiken hem voornamelijk voor de drankjes onderweg. Op de camping blijkt hij toch altijd nog toegevoegde waarde te hebben doordat veel caravankoelkasten absorptietechniek hebben wat grotendeels vergelijkbaar is met een thermo-elektrische koelkast. Een groot voordeel van absoprtiekoelkasten is dat hij heel stil is. Een CFX5 lijn heeft een variabel geregelde compressor, dus heeft eigenlijk het beste van alle werelden. Dat hij voorzien is van een app die op bluetooth werkt zodat je op afstand de temperatuur kan instellen én dat hij een ingebouwde bieropener heeft, is allemaal mooi meegenomen. Maar dat is zeker niet de aanschafreden van deze koelbox. 

De koelbox zetten we een uur voor vertrek aan het netstroom (of walstroom) en dan is hij gelijk koud genoeg voor in de auto en verliest hij ongeveer een graad per uur aan koud, afhankelijk van de buitentemperatuur. Met de extra erbij gekozen PLB15 (15 Ah sterk en levert tot 192 Wh) zetten we de koelbox de dag ervoor al in de auto, want dan kunnen we al beginnen met inpakken (nou ja, Tetris spelen met de bagage). Als extraatje heeft de PLB15 ook een sterke zaklampfunctie. Ideaal deze combinatie. Als combi-deal zou dat best goed kunnen verkopen. 

Bovenop de auto maken we gebruik van een andere partner, namelijk Thule. Dé specialist op het gebied van het vervoer van spullen buiten de auto. Eerder hebben we al een Thule trekhaakkoffer geleend en die bleek zelfs wonderen te verrichten voor het verbruik. Omdat de Ioniq 9 wél tot 2.500 kg trekgewicht heeft, maar niet voorzien was van een trekhaak, gingen de fietsen het dak op. Daarvoor monteerden we eerst twee Thule dakdragers en daarop twee Thule ProRides voor de twee fietsen. Verbazingwekkend hoe het juiste materiaal op zo'n gemakkelijke manier de fietsen oervast gemonteerd kan worden. Niet de goedkoopste, wel kwaliteit.

Het is cliché, maar door het opladen kwamen we geheel uitgerust aan op de bestemming. Het onderweg opladen voelde niet als een verplichting, maar als een toevalligheid. Als je dan toch stopt voor een pauze, dan hang je hem natuurlijk ook even aan de stekker. En bedenk, de reis is geen race.

De Ioniq 9 heeft alles in overvloed. Van ruimte, luxe, tot aan actieradius en snel snelladen. Niet alleen dagelijks gemakkelijk inzetbaar, maar tijdens vakanties excelleert hij wel in zijn kunnen. Hij blijft in ons geheugen gegrift als ultieme vakantiemobiel.

Zelfs al betekent dat dat je soms met samengeknepen uh… ogen onder een Franse hoogtebalk door kruipt (omdat wij zo nodig Thule-fietsendakdragers moesten monteren), achter een touringcar gaat hangen voor een nog lager verbruik/grotere actieradius of weken later nog steeds roze Engelse-anijsdropjes uit je stoel probeert te vissen.