Review Mercedes-Benz GLB: doei oud, hallo nieuw

De Mercedes-Benz EQB is dood, lang leve de Mercedes-Benz GLB. Want dit is de gloednieuwe kleine SUV van Mercedes. Inderdaad, het merk kiest ervoor het EQ-label te laten vallen en terug te keren naar de oude manier van typeaanduiding. Allemaal leuk en aardig, maar jullie hebben geklikt om erachter te komen hoe hij rijdt.

Het is al enigszins toegelicht in de intro: de GLB is de nieuwe EQB. Het bedrijf heeft er namelijk voor gekozen om de EQ-badges niet meer te gebruiken. Terecht, vinden wij. Dit is herkenbaarder, duidelijker en het sluit het hoofdstuk van de eerste generatie EV’s van Mercedes af. Dit is een geheel nieuwe generatie: 800 volt, verbeterde accupakketten, sneller laden en EV-eerst. Daarna komen de hybrides en verbrandingsmotoren pas.

Het geheel is gebouwd op het nieuwe MMA-platform. Dat maakt het echter geen vechtersbaas, MMA staat hier voor: ‘Mercedes Modular Architecture’. Voor een soepele overgang van vermogen wordt gebruikgemaakt van een tweetraps versnellingsbak. Op hoe dat in de praktijk werkt, komen we later terug. Het merk claimt een WLTP-verbruik van 16,1 kWh per 100 kilometer. Die prestaties worden uit een netto-accupakket van 85 kWh onttrokken.

In onze week met de GLB hebben we die cijfers niet gezien. Sterker, ondanks de kleinere negentien inch velgen op ons testmodel hebben we gemiddeld 16,9 kWh per 100 kilometer gezien. Daarbij moeten we wel vertellen dat het bijzonder warm was in onze week. Iets dat het verbruik natuurlijk niet te goede komt. Desondanks komt de auto wel erg dicht in de buurt van de claim die het merk maakt.

Deze rode donder is een zwaargewicht: de teller komt op 2.095 kilogram te staan. Gelukkig is er meer dan voldoende vermogen aan boord om dat alsnog in een vlot tempo te verplaatsen. Terwijl dat gebeurt, kan er genoten worden van 590 liter bagageruimte. Als er niet gekozen is voor de derde zitrij (optioneel is de GLB een zevenzitter), is er tot wel 1.715 liter aan ruimte mogelijk met de achterbank plat. Ook is er een frunk van een handig formaat, waar kleine boodschappen of, in ons geval, de laadkabel haar thuis gevonden heeft. Ruimte genoeg, zouden we zeggen. Als kers op de taart mag er maximaal 1.500 kilogram voortgetrokken worden in de vorm van een aanhangwagen.

Stel je voor dat er op de een of andere manier een bionisch liefdeskind tussen een golden retriever en een pakezel uit zou komen. Dat zou dan een Mercedes GLB genoemd kunnen worden. De auto is rustig, gemakkelijk te benaderen en lekker huiselijk in zijn bediening. Hoewel hij niet perfect is, is hij wel net zo praktisch als een pakezel. We lichten het toe.

De 272 pk en 335 Nm koppel die gegenereerd worden door de op de achteras geplaatste synchroonmotor voelen in de praktijk als een erg ontspannen eenheid. Dat gebeurt op zijn beurt via de genoemde tweetraps versnellingsbak. Dat is hoe Mercedes het wil: comfort boven alles. Ondanks dat de GLB in slechts 7,4 seconden vanuit stilstand naar de 100 km/h accelereert, voelt het te allen tijde rustig en beheerst. Krachtig, ja, maar altijd met een zeker gemak.

Door de flippers achter het stuur te gebruiken, kan er "geschakeld" worden tussen de verschillende niveaus van accuregeneratie. Onze favoriet is toch echt de automatische versie. Nu bepaalt de auto zelfstandig, aan de hand van verkeersomstandigheden en ongeveer 3 miljard andere variabelen, of en in welke mate er regeneratie nodig is. Dat klinkt als een gigantische gimmick, maar eigenlijk is het gewoon een volgende stap in comfortabel vertoeven. Hoewel het niet zo moeiteloos gaat als in bijvoorbeeld de BMW iX3, kan de auto ook volledig zelfstandig tot stilstand komen. Wat fijn is bij bijvoorbeeld een stoplicht, of een McDrive.

Het stuurgewicht is behoorlijk licht en enkel in de sportieve modus komt er een noemenswaardig gewicht in. Het stuurwiel is prettig om vast te houden en alle toetsen erop voelen prettig aan, ondanks dat het haptische touchknoppen zijn.

Er zit geen luchtvering onder de Mercedes GLB. Die bewaren ze voor grotere modellen zoals de GLC, GLE of S-Klasse. Desondanks hadden ze ons kunnen foppen. De rit biedt een hoog comfortniveau, zoals het hoort in een Mercedes-Benz. Die demping is dan ook niet passief, maar kan zich aanpassen aan de hand van de geselecteerde rijmodus. Uiteraard zijn er de Eco-, Normal- en Sport-modus, maar onze favoriet is de individuele keuze. Zet de aandrijving in Eco, het onderstel in Comfort en als je, zoals ik, van een steviger stuurgevoel houdt, kun je Sport voor die setting overwegen.

Dat allemaal maakt deze auto perfect voor een trip naar de plaatselijke Ikea. Of één die niet zo plaatselijk is, want bereik is er met  een aangeven 540 kilometer immers meer dan genoeg. Mocht dat opraken dan is snelladen tevens geen probleem. Dankzij het 800 Volt architectuur kan er met 250 kW DC-geladen worden. Op zijn  beurt betekent  dat een laadsnelheid van 10 naar 80% in zo’n 20 minuten.

Om een auto goed te kunnen testen, mogen we die altijd meerdere dagen of een week meenemen. Dat geldt voor alle autojournalisten. We maken een afspraak, halen de auto op en na de testperiode brengen we hem weer netjes terug. Dat wil dus zeggen dat de meeste auto’s die ik rij voor een test, ook door andere journalisten gereden worden. Al die journalisten hebben natuurlijk hun eigen voorkeuren en smaken.

In de Mercedes GLB is er zoveel in te stellen dat ik het op dag één, in alle eerlijkheid, irritant vond. Nu ben ik best goed bekend met het Mercedes-infotainmentsysteem, maar (vermoedelijk) de vorige journalist had alle vormen van geluid, piepjes, bongetjes en andere afleidingen volledig aan laten staan. Dan valt dus ook direct op hoe vervelend zoiets kan zijn. De meest prettige stand voor deze specifieke auto is toch echt: alles lekker op stil. Dan is het rustig, aangenaam en gezellig.

Gelukkig is dit makkelijk op te lossen en betekent het helemaal niets in het grote geheel. Een ander ding, te wijten aan de fabrikanten, is de neiging om overal een "sportmodus" in te kalibreren. Het is onnodig. Een ontspannen auto zoals de Mercedes GLB heeft die helemaal niet nodig. Hij wordt er ook niet beter van, alleen iets oncomfortabeler. En nu vragen we je: waarom zou je een auto kopen die inherent comfortabel is, alleen om die vervolgens met een druk op de knop minder comfortabel te maken?

Claustrofobie is niet alleen voor mensen

Bij het parkeren van deze bolide in mijn garage. De auto merkt obstakels op (de muren van de garage) en wordt dan vanuit het niets helemaal angstig. Hij wil er niet in, blijft remmen en werkt niet bijster goed mee om zich te laten parkeren. Let wel: deze garage van mij is groot genoeg om met gemak een Volvo XC90 of zelfs een Toyota Land Cruiser in te zetten. Aan ruimte geen gebrek dus. Aan claustrofobie daarentegen, dat heeft die in overvloed.

Bij het creëren van dit model lijkt Mercedes wel een lijstje afgewerkt te hebben. Zodoende is er veel op en aan de Mercedes GLB dat prettig is. Eén ding is bijvoorbeeld de afwerking rondom de auto, die altijd op topniveau is. Een ander punt is toch echt de AI-spraakassistent. Er zijn heel veel merken die claimen dat een normaal gesprek mogelijk is met hun assistent, maar vooralsnog is Mercedes een van de weinige die daad bij het woord voegt. Simpele én complexe commando's worden moeiteloos gegeven via een gesproken opdracht en er kunnen ook vragen gesteld worden. Bijvoorbeeld: "Hey Mercedes, wat vind je van BMW?" Het antwoord gaan we hier niet verklappen, maar dat het kan, is erg leuk.

Verder zat er op ons testmodel het grote panoramadak dat het merk aanbiedt. Het kan niet open en er is ook geen doek geplaatst dat het scherpe zonlicht buiten houdt, maar het draagt wel bij aan iets wat de auto inherent al heeft: hele grote ruiten. Daardoor is de inval van natuurlijk licht heerlijk en bovendien is het zicht rondom de auto uit de kunst. Ondanks alle prettige camera’s die erop zitten, is goed zicht en overzicht onmisbaar. Een voordeel van het ontwerp.

Mocht een ruime, praktische auto een noodzaak zijn, dan moet deze eigenlijk wel op je lijstje staan. Het is een SUV die zich niet schaamt een SUV te zijn. Hier vind je geen raar aflopende daklijnen. De auto is gevormd als een doos en alle ruimte die daarbij hoort, is dan ook inbegrepen.

Een product dat onherroepelijk zichzelf is: dat is de Mercedes GLB. En dat vinden we fijn. Los van de sportmodus, die hier eigenlijk niks te zoeken heeft, is het een ontzettend ruime, comfortabele en fijn afgewerkte auto waar simpelweg niet erg veel op aan te merken valt.

Natuurlijk, de claustrofobische neiging bij het inrijden van een garage kan vervelend zijn, maar zoals benoemd zijn er vele instellingen waaruit gekozen kan worden. Het vermijden van die krappe situaties hoort daar ook bij, ook al vindt de auto het zelfs dan niet helemaal prettig.

Daarentegen zitten de stoelen heerlijk en zijn ze bijna oneindig in te stellen, dus een comfortabele houding vinden kost geen enkele moeite. Daarbij zijn ook interieurdelen, die bij andere fabrikanten van goedkoper kunststof gemaakt zijn, hier van merkbaar duurder materiaal. Het is en blijft toch een Mercedes, zeg maar.

De nieuwe GLB 250+ staat in de prijslijst vanaf € 56.265,-. Ons exemplaar — met AMG-pakket, die fijne stoelen en de rode Manufaktur-lak — kwam uit op € 67.530,-. Om af te sluiten met de eeuwenoude discussie of iets veel geld is of simpelweg duur: de Mercedes-Benz GLB is naar onze niet zo bescheiden mening niet duur. Ze hebben het lijstje succesvol afgewerkt.