Rij-impressie Lexus ES: Tussen kunst en rust

Het reviewen van een Lexus blijft in Europa een wonderlijk fenomeen. Wij behoudende Europeanen kopen namelijk massaal op de automatische piloot (lees: Duits). Want stel je voor dat je eens wat anders op de oprit zet dan de buurman. Dat die ingesleten gewoonte langzamerhand behoorlijk achterhaald is, bewijst de nieuwste generatie van de Lexus ES.

Het fascinerende is dat Lexus in grote delen van de rest van de wereld wel op waarde wordt geschat. Neem Noord-Amerika. Het continent waar een opvallend oranje man regelmatig het nieuws domineert. Daar draait het merk steevast mee in de absolute verkoop-top-drie. Zoiets presteer je niet per ongeluk. Dat lukt je alleen door met een bijna obsessieve, Japanse overgave naar je eigen product te kijken: verbeteren wat goed is, en verfijnen waar een doorsnee automobilist niet eens bij stil zou staan.

Neem het sluiten van de zijruiten. Bij vrijwel elke auto is dat een gortdroge, saaie, mechanische handeling. Lexus ziet daarin echter een kans voor Takumi-vakmanschap: het raam beweegt snel omhoog, maar vertraagt op de laatste centimeters om fluisterstil en zacht in het rubber te vallen. Klinkt als een mierenneukerig detail? Eigenlijk ís het dat ook. Maar exact zo zitten deze auto's vol met slimmigheden waar gedreven ingenieurs nachten over doorgehaald hebben om jouw leven aan boord net wat aangenamer te maken. En als we volledig eerlijk zijn geven we toe er uren naar te kunnen kijken.

Dat Lexus tegenwoordig een mondiaal merk is, betekent ook dat ze niet vasthouden aan één geloof. Dus komt deze nieuwe ES-generatie er zowel als hybride én als volledig elektrische variant. Vandaag, op deze website, zoomen we in op die laatste. Zit ook wel een beetje in de naam van de website natuurlijk.

Voor de elektrische ES levert Lexus in essentie twee smaken. De basis wordt gevormd door de voorwielaangedreven ES 350e. Voorzien van een 77 kWh-accupakket, 224 pk (165 kW) en een sprint naar de honderd in exact acht seconden. Geen nekwervelbrekende kermisattractie dus, maar precies vlot genoeg om moeiteloos mee te komen zonder dat de koffie uit je beker klotst. In de praktijk voelt de auto overigens langzamer. Dat is dan ook expres zo gedaan om een zekere rust met het accelereren mee te geven.

In stedelijk gebruik claimt Lexus een theoretische WLTP-actieradius van 735 kilometer. Maar goed, niemand koopt een vijf meter lange directiesedan om louter baantjes te trekken door de binnenstad. Realistisch gezien kom je gecombineerd uit op een nog altijd zeer riante 581 kilometer. Hang je hem aan de DC-snellader, dan klokt de ES maximaal 150 kW; bij de AC-laadpaal is dat 11 kW. Is dat de allersnelste laadtijd op de markt? Nee. Maar wie na ruim 500 kilometer ononderbroken sturen stellig beweert géén halfuur pauze nodig te hebben voor een sanitaire stop en een espresso, liegt simpelweg tegen zichzelf. Dat half uur is niet toevallig. Dat is de tijd waarin de ES zich met maximaal laadvermogen vol kan laden.

Voor wie meer haast heeft, verkoopt Lexus de vierwielaangedreven ES 500e. Die perst uit hetzelfde 77 kWh accupakket dankzij twee elektromotoren (165 kW voor, 88 kW achter) een niet misselijke 343 pk (252 kW). Daarmee schiet je in 5,5 seconden naar de honderd. Fijnproevers die de technische fiches van de Toyota-stal uit hun hoofd kennen, herinneren zich die aandrijflijn wellicht uit de sportieve Toyota C-HR+. Dit spiervertoon kost uiteraard wat energie: het gecombineerde bereik zakt naar 529 kilometer (of 681 km in de stad).

We zijn uiteraard niet helemaal naar Denemarken afgereisd om een brochure voor te lezen. We willen rijden. Cijfers op papier laten staan zonder de weg op te gaan, voelt toch een beetje als een nieuwe smartphone uitpakken om hem vervolgens voor de sier in de doos te laten liggen. En dus...

Een korte kennismaking door Kopenhagen is bij een auto als deze eigenlijk een plagerige amuse-bouche. Zeker, we kunnen opschrijven dat de zetels bij de eerste zitbeurt aanvoelen als een op maat gemaakt pak. Dat het materiaalgebruik uitmuntend is en dat je zelfs in de instapper gevoelsmatig niets tekortkomt. Maar dat wist je van tevoren eigenlijk al.

In de stadsjungle van Kopenhagen valt vooral op hoe lang de ES is. Met zijn 5,14 meter is het inderdaad een flinke jongen. Al die ruimte gaat overigens naar achteren. Waar passagiers in de watten worden gelegd door bijna één meter aan beenruimte. Terug naar de Deense hoofdstad met haar smalle straatjes en kris-kras overstekende fietsers opvallend veel weg van Amsterdam. Dat maakt de eerste kilometers lichtelijk intimiderend. Alsof je voor de vijftiende keer uit de deur van een vliegtuig staart vlak voordat je er met een parachute uit springt. Het is ondertussen bekend, maar blijft een spannend gezicht.

Toch is het de serene rust die de overhand neemt. De stilte en afzondering van de rest van de wereld is precies wat je wil in een grote zaken sedan en precies wat Lexus je geeft. Het enige geluid is het lichte geruis van de banden en zelfs dat is nooit storend. De besturing voelt prettig met een hoofdletter P: niet gevoelloos licht, maar met een aangenaam, natuurlijk gewicht.

Het remgedrag heeft bovendien iets mysterieus. Bij de eerste meters verrast de auto door een opvallend terughoudende regeneratie. Maar naarmate de rit vordert en de accu gestaag leegloopt, lijkt het systeem zich subtiel aan te passen en voelbaar sterker mee te remmen. Dat gebeurt natuurlijk heel bewust, om overspanning te voorkomen. De mechanische remmen daarentegen voelen vanaf seconde één rotsvast, met een korte, duidelijke pedaalslag.

De vermogensopbouw van onze ES 350e is er een van pure souplesse. Acht seconden naar de honderd is naar huidige EV-maatstaven niet spectaculair integendeel zelfs. Spektakel is ook wel het láátste waar deze Lexus naar verlangt. Het is gewoonweg vlug genoeg. Comfort gaat hier boven alles.

 Vanuit het persbericht konden we lezen dat Lexus kiest voor touchgevoelige knoppen op het dashboard. Dat bekroop ons met milde paniek. Touchbediening in een auto is in de praktijk immers bijna altijd een ergonomisch drama: je raakt per ongeluk alles aan behalve wat je zoekt, en verfijnd voelt het zelden. Lexus pakt het gelukkig op z’n eigen, eigenwijze manier aan. Door doordachte haptische feedback voelen de vlakjes verrassend genoeg wél als échte, tastbare knoppen. Vreemd, maar het werkt.

Diezelfde doordachtheid zien we terug bij het nieuwe infotainmentscherm. Met een diagonaal van ruim 14 inch is dit een van de grootste exemplaren die Lexus ooit op een dashboard schroefde. Nu is de afmeting van een scherm op zichzelf niet direct schokkend nieuws, maar de logica erachter wél. Het laat zich intuïtief en zonder frustratie bedienen. Al hebben we voor de eerste rit alleen binnen twee snelle tikken het zwijgen opleggen van de overijverige ADAS-veiligheidspiepjes. Simpel voorbeeld, we weten het. Maar het werkt wel.