Review Mercedes EQS 450+: overtuigt als EV, niet als S-Klasse alternatief

De EQS is Mercedes’ elektrische alternatief voor de S-Klasse. Een auto die ook wel de beste auto ter wereld wordt genoemd. De verwachtingen zijn daarom hoog voor de EQS. Die maakt hij op grote lijnen waar. Maar wanneer je op details gaat letten, beginnen er toch wat barstjes te ontstaan in dat ijzersterke imago. In deze review duik ik erin.

Bij de ontwikkeling van de EQS stond efficiëntie bovenaan de prioriteitenlijst. De auto moest zover mogelijk komen op een volle accu. Daarom is de EQS ook als een compleet apart model ontwikkeld, naast de S-Klasse. Dit in tegenstelling tot BMW, die de 7-Serie geschikt maakte voor verschillende aandrijflijnen.

Deze aanpak van Mercedes heeft voor- en nadelen. Het grote voordeel is de actieradius. De EQS 450+ (zoals in deze review) komt met zijn 118 kWh accupakket maximaal 802 km ver. Dat is echt heel ver. De enige auto die daar overheen gaat is, voor zover ik weet, de Lucid Air met een maximale actieradius van 960 km. 

Die efficiëntie heeft ook een keerzijde. De EQS heeft een kenmerkende druppelvorm, die lang niet iedereen kan waarderen. Het maakt 'm een stuk minder statig dan een S-Klasse. Die straalt naar mijn idee een stuk meer klasse uit. En als je de EQS naast een i7 parkeert, dan lijkt de EQS wel een muurbloempje. 

Bij het instappen valt direct op dat je relatief hoog zit in de EQS. Dit komt door het accupakket in de bodem. Bij een auto als de EQE SUV valt dat niet op, omdat je in zo’n auto altijd hoog zit. Maar in een lage auto als de EQS valt het op. Storend is het trouwens niet. Door het vrij hoge dashboard heb je toch het idee echt in de auto te zitten, in plaats van op de bok. 

En dat dashboard is me wel een kunstwerk hoor. Deze test-EQS is uitgerust met het Hyperscreen. Een enorme glasplaat waaronder drie verschillende schermen zitten. Eerlijk gezegd vind ik het op foto’s niet heel mooi, maar in het echt ziet het er toch wel indrukwekkend uit. Ook mooi is de sfeerverlichting. Die pulseert (als je dat wilt) in verschillende kleuren. 

Ja, het interieur maakt meteen duidelijk dat je in een hoogwaardige auto zit. 

Bochten zijn een feest met de EQS dankzij de achterasbesturing. De achterwielen sturen tot wel 10 graden mee (optioneel. Standaard tot 4,5 graden). Dat merk je direct wanneer je een parkeervak inrijdt. Het is een hele bijzondere ervaring om een 5.22 meter lange auto zo gemakkelijk door krappe bochten te sturen.

Maar sportief een bocht omgaan? Daar is de EQS echt niet voor bedoeld. Bij iets sportiever rijgedrag merk je dat er veel beweging in de carrosserie zit. Mede door het rijklare gewicht van 2.645 kg, wat de EQS trouwens goed weet te verhullen bij het nemen van drempels. Je merkt er wel iéts van, maar minder dan bij een auto’s zoals een Nio ET7. 

De S-Klasse is een typische auto waarin je je laat rijden. Geldt dat ook voor de EQS? Nee, niet echt. Aan beenruimte heb je echt geen gebrek. Maar de hoofdruimte is beperkt en door het accupakket in de bodem zit je met je knieën opgetrokken. 

De testauto was uitgerust met het 30.000 euro (!) kostende Business Class pakket. Je krijgt dan talloze extra’s, waaronder beeldschermen voor de achterpassagiers, mooie kussentjes en de mogelijkheid om jezelf te trakteren op een heuse hot stone massage. 

Waarom je deze optie zou aanvinken is mij een raadsel. De EQS is namelijk in de basis niet de ideale auto om je in te laten rijden. 

Gaan we nog verder naar achter, dan komen we daar een enorme bagageruimte tegen van maar liefst 620 liter. Omdat de EQS geen sedan is maar een liftback, is die bagageruimte ook nog eens bijzonder goed bereikbaar. Een frunk ontbreekt helaas. Sterker nog: er is niet eens een te openen voorklep.

Daarom gaat het bijvullen van de ruitensproeiervloeistof via een aparte vulopening in het voorspatbord. Het afdekkapje voelt helaas wel erg goedkoop aan. Bij het openen schuurt het langs de binnenkant van de opening. En zo zijn er meer details die afbreuk doen aan de beleving. 

Op grote lijnen rijdt de Mercedes EQS 450+ erg goed. Zijn EV-specs zijn haast onovertroffen, het interieur zit prachtig in elkaar, en ik ken geen andere EV die zijn gewicht zo goed in bedwang houdt. Maar gaan we op de details letten, dan laat de EQS toch behoorlijk wat steken vallen. 

Het is een publiek geheim dat de traditionele merken worstelen met de overgang naar elektrische auto’s. De ontwikkelkosten zijn torenhoog en de marges flinterdun. Er moet dus érgens op bespaard worden.

Direct bij het instappen hoorde ik al een vreemd kraakje in de bestuurdersstoel. Bij elke beweging liet de stoel van zich horen. Wanneer je de deurgreep vastpakt om deze dicht te trekken, dan merk je dat er beweging in het paneel zit, en dat ook dit gepaard gaat met gekraak. 

En die stijlloze ramen? Zien er mooi uit, maar ik ben er geen fan van. De EQS demonstreert perfect waarom. Wanneer je de deurklink vastgrijpt, hoort het raam een centimeter omlaag te zakken, zodat deze niet blijft hangen achter het deurrubber. 

Totdat het een nacht heeft gevroren en het raam niet goed naar beneden zakt. Dat probleem had ik eerder al met de Smart #1, en nu dus opnieuw met een auto die minimaal een ton moet kosten. 

In de Mercedes EQS zweef je over de weg, uitkijkend over een prachtig vormgegeven dashboard. Drempels neemt hij bijzonder beheerst, en geen bocht is te krap dankzij de achterasbesturing. De geteste 450+ komt maximaal 802 km op een volle accu. Even ver als een S-Klasse met mild hybride zescilinder. 

Helaas merk je dat er een limiet zat aan de ontwikkelingskosten voor de “elektrische S-Klasse”. De krakende bestuurdersstoel en deurpanelen, de niet goed functionerende elektrische ramen en de goedkoop aandoende vulopening voor de ruitensproeiervloeistof zorgen voor smetten op het blazoen van Mercedes. 

Voor Das Beste oder nichts moet je helaas niet bij de EQS zijn.