Cookie verklaring

Deze website gebruikt cookies.

Om uw bezoek aan onze website nóg makkelijk en persoonlijker te maken zetten we cookies (en vergelijkbare technieken) in. Met deze cookies kunnen wij (en derde partijen) uw gedrag op onze website volgen en analyseren. U kunt de cookies accepteren door op: 'OK' te klikken.

Vergroot afbeelding: Waarom valt het muntje niet?

Waarom valt het muntje niet?

Auteur Bas van der Weerd
Go-e in artikel

Over elektrische auto's praten we vaak langs elkaar heen

De accu van een elektrische auto zou na acht jaar versleten zijn. De auto zou gemakkelijker in brand vliegen. En zodra iedereen elektrisch gaat rijden, zou het stroomnet bezwijken. Het zijn bekende verhalen, waar inmiddels heel wat onderzoek tegenover staat. Toch verdwijnen ze niet. 

Ik merk dat ik dan geneigd ben te denken: waarom valt het muntje toch niet? Maar misschien moeten we ons ook afvragen of we wel goed luisteren naar de mensen die nog niet overtuigd zijn.

Waar deze column over gaat

  • Volgens een internationale enquête zien EV-rijders misverstanden als een grote belemmering voor elektrisch rijden.
  • Achter een onjuiste overtuiging kan een volkomen begrijpelijke zorg schuilgaan.
  • Ook EV-rijders, fabrikanten en journalisten moeten zich afvragen of ze wel antwoord geven op de werkelijke vragen.

Dezelfde verhalen, een jaar later

Op 17 november 2026 publiceerde de Global EV Alliance opnieuw de resultaten van zijn jaarlijkse onderzoek onder EV-rijders. Ruim 29.500 mensen uit 34 landen namen eraan deel. Van hen noemt 74 procent mythes en misverstanden over elektrische auto's als een van de belangrijkste belemmeringen voor verdere acceptatie.

De levensduur van de accu, brandgevaar en de gevolgen voor het elektriciteitsnet worden het vaakst genoemd. Allemaal onderwerpen waarover veel informatie beschikbaar is. En allemaal onderwerpen die vorig jaar ook al terugkwamen in het onderzoek waarover we toen op EVupdate schreven.

Dat zet me aan het denken. Want hoe kan het dat bepaalde overtuigingen zo hardnekkig zijn, terwijl de techniek verdergaat en we steeds meer praktijkervaring opdoen?

Daarbij moeten we wel iets bedenken. De Global EV Alliance ondervraagt mensen die al elektrisch rijden, voornamelijk via verenigingen van EV-rijders. Zij geven aan wat volgens hen anderen tegenhoudt. We weten daarmee nog niet precies waarom mensen die benzine of diesel rijden daadwerkelijk van een elektrische auto afzien.

En juist daar wordt het interessant.

Soms zit er achter een misverstand een heel redelijke vraag

Neem de levensduur van de accu. Onderzoek laat zien dat moderne EV-accu's doorgaans aanzienlijk langer meegaan dan de acht jaar die vaak als grens wordt genoemd. Die acht jaar heeft bovendien vooral te maken met de garantie, niet met de technische levensduur.

Dat kunnen we allemaal uitleggen. Inclusief cijfers over degradatie, accugezondheid en praktijkervaringen met auto's die al vele jaren op de weg zijn.

Maar stel dat iemand een gebruikte elektrische auto van 15.000 euro overweegt. Die vraagt misschien niet zozeer hoe snel een accu gemiddeld achteruitgaat. Hij wil weten wat er gebeurt als zijn accu onverhoopt kapotgaat. Wat kost een reparatie? Kan een afzonderlijke module worden vervangen? En wie garandeert dat de auto over vijf jaar nog voldoende waard is?

Dat zijn heel redelijke vragen. Een verhaal over de gemiddelde levensduur van een accu neemt die onzekerheid niet automatisch weg.

Hetzelfde geldt voor laden. Wie thuis een laadpaal heeft, begrijpt soms nauwelijks waarom anderen het opladen zo ingewikkeld vinden. De auto staat 's nachts toch gewoon aan de stekker?

Maar iemand die geen eigen parkeerplaats heeft, afhankelijk is van openbare laadpalen en vooraf niet altijd weet wat laden kost, heeft een heel andere uitgangspositie. Dan helpt het weinig als een tevreden EV-rijder vertelt hoe eenvoudig elektrisch rijden inmiddels is geworden.

We hebben allebei een punt. Alleen praten we over verschillende dingen.

Ook juiste feiten kunnen een verkeerd beeld geven

Een ander voorbeeld is de milieubelasting van elektrische auto's. Dat de productie van een EV-accu veel energie en grondstoffen vraagt, staat buiten discussie. Toch wordt die constatering regelmatig gebruikt om te beweren dat elektrisch rijden nauwelijks of helemaal geen milieuvoordeel oplevert.

Dat is een nogal grote stap.

Juist daarom vind ik het werk van Green NCAP interessant. Deze onafhankelijke organisatie beoordeelt auto's tegenwoordig ook op hun milieubelasting over de volledige levenscyclus. Van de productie, inclusief de accu, tot het energieverbruik tijdens het rijden en de verwerking aan het einde van de levensduur.

De recente beoordeling van de Tesla Model Y, die vijf sterren kreeg, is daarvan een mooi voorbeeld. De productie-uitstoot wordt niet weggelaten, maar meegenomen in de totale berekening. Dat levert een veel completer beeld op dan wanneer we alleen naar de fabriek of juist alleen naar de uitstoot tijdens het rijden kijken.

Natuurlijk zijn zulke berekeningen afhankelijk van aannames, bijvoorbeeld over het aantal gereden kilometers en de gebruikte stroom. Maar die zijn tenminste inzichtelijk en controleerbaar.

Het merkwaardige is dat een discussie soms blijft steken bij één op zichzelf juist feit, terwijl de conclusie die eraan wordt verbonden veel verder gaat dan dat feit rechtvaardigt.

Misschien moeten wij ook anders leren luisteren

Als journalist schrijf ik regelmatig over onderzoek dat laat zien dat elektrische auto's minder verbruiken, minder onderhoud nodig hebben of over hun levensduur minder broeikasgassen uitstoten dan vergelijkbare brandstofauto's.

Die informatie is relevant. Maar ik realiseer me ook dat zulke voordelen niet voor iedereen even zwaar wegen.

Wie nauwelijks geld heeft voor een andere auto, wordt niet geholpen met de mededeling dat een elektrische auto over acht jaar gerekend voordeliger kan zijn. En iemand die in een appartementencomplex woont zonder uitzicht op een eigen laadvoorziening, heeft weinig aan een enthousiast verhaal over slim thuisladen.

“Misschien maken we het onszelf in de EV-branche soms te gemakkelijk.”

We herkennen een bekend misverstand en komen onmiddellijk met het bijbehorende antwoord. Het liefst voorzien van een grafiek, een onderzoeksrapport en een paar overtuigende percentages.

En als de ander daarna nog steeds twijfelt, begrijpen we niet waarom. Wij denken in feiten, maar bij de ander is het onderbuikgevoel daarmee nog niet verdwenen.

Daar staat tegenover dat sommige verhalen aantoonbaar onjuist blijven, hoe vaak ze ook worden herhaald. Dan moeten we die blijven corrigeren. Goede journalistiek betekent tenslotte dat feiten ertoe doen, ook wanneer ze niet aansluiten bij iemands overtuiging.

Maar er zit een verschil tussen een onjuist verhaal corrigeren en aannemen dat daarmee ook iemands bezwaar is weggenomen.

Dat onderscheid mogen we best wat vaker maken.

Want misschien valt het muntje soms niet omdat we iemand proberen uit te leggen waarom elektrisch rijden een goede keuze is, terwijl diegene eigenlijk alleen maar wil weten of het voor hem een verstandige keuze is.

Bas van der Weerd

Bas van der Weerd

Hoofdredacteur

Categorieën